‘Als ouder zie je meer beren op de weg dan je kind’
Job is een vrolijke, sociale jongen. In het begin van groep drie komt hij nog goed mee. Maar uiteindelijk kost het leren lezen en schrijven hem veel moeite. Hij is onrustig, snel afgeleid en laat een beetje vluchtgedrag zien.
“Na verschillende gesprekken op school besluiten we dat hij groep drie nog een keer gaat doen”, vertelt moeder Wilma Braakhuis over de ontwikkeling van Job. “In het begin lijkt het goed te gaan, maar uiteindelijk kost het Job toch veel moeite om alles bij te benen.” Dat is aanleiding om te laten onderzoeken wat er precies aan de hand is. Uit het onderzoek bij een audiologisch centrum van Kentalis blijkt dat Job een taalontwikkelingsstoornis (TOS) heeft. Dat betekent dat taal in de hersenen minder goed wordt verwerkt. Een kind met TOS heeft bijvoorbeeld moeite met praten of het begrijpen van taal. De taal- en spraakontwikkeling loopt hierdoor anders dan bij leeftijdsgenoten.
Op zoek naar passende ondersteuning
Wilma: “Toen we wisten waardoor Job zo’n moeite had met leren lezen en schrijven, konden we met school en Kentalis kijken welke ondersteuning hij nodig heeft.” Job krijgt onder andere een aangepast lesprogramma en hulp van een logopedist. Toch blijft hij constant op zijn tenen lopen. “Toen we in juni een gesprek hadden met alle mensen die Job en ons ondersteunen, werd al even gesproken over een overstap naar het speciaal basisonderwijs. De intern begeleider van Kentalis gaf aan dat het zo jammer zou zijn als het sociale van Job – wat zo duidelijk naar voren komt – minder zou worden. Als zijn gedrag zou veranderen en zijn goede kwaliteiten verminderen, doordat hij moeite heeft in zijn huidige klas.”
De overstap naar speciaal basisonderwijs
De leerkracht van Job verwachtte dat hij het niet zou redden in groep vier. “Dat gaf bij ons wel de doorslag. Juf Annemarie kent hem goed. En groep vier zou weer een klas zijn met dertig kinderen. We gunden Job juist rust en tijd om te kunnen leren. Dat zou in zo’n volle klas niet lukken. Tegelijk denk je ook aan wat hij achterlaat. Juist omdat Job zo’n sociale jongen is. Hij wil graag spelen met vriendjes en vriendinnetjes. Op speciaal basisonderwijs heb je na school veel minder contact met je klasgenootjes.”
Vrolijk en enthousiast
Twee weken voor de zomervakantie valt het besluit. Job gaat na de vakantie naar de Windroos in Oldenzaal, een school voor speciaal basisonderwijs. “Hij zit inmiddels een aantal maanden op de Windroos en het gaat goed. Zijn vrienden achterlaten vond hij moeilijk, maar hij is vrolijk en goed te pas als hij thuiskomt. Hij vertelt enthousiast over school en komt met leuke verhalen thuis. Op de Windroos wordt ook gedacht aan een stukje ontspanning naast het leren en dat doet hem goed. Vorige week hadden we nog een gesprek op school en alle betrokkenen – zijn juf, de logopedist en medewerkers van Kentalis – waren positief. Hij is er goed ingekomen en heeft al vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. Het is een fijn kind om in de klas te hebben, vertelde zijn juf. Dat is voor ons natuurlijk heel fijn om te horen.”
Je gaat voor het geluk van je kind
“Als ouder komt er veel op je af. Maar als het eenmaal loopt, zijn er zoveel mensen die kunnen helpen”, vertelt Wilma als ze terugkijkt. “Toch schrok ik wel even toen we in juni dat gesprek hadden en er zeven mensen om tafel zaten om over Job te praten. Betrokkenen van school en Kentalis, maar ook de gezinsbehandelaar, maatschappelijk werkster en iemand van het samenwerkingsverband. Ze luisterden goed naar onze wensen en waren heel duidelijk. Nu vind ik het fijn dat Job zoveel hulp krijgt. Je wilt zo graag dat je kind goed in z’n vel zit. En voor Job helpt het speciaal basisonderwijs daarbij. Ik heb gemerkt dat je als ouder meer beren op de weg ziet dan je kind.”
