Voor Duuk ging er een wereld open toen hij naar de basisschool mocht. Maar hij vindt alle nieuwe dingen ook lastig en heeft een extreme vorm van faalangst. Zijn ouders krijgen het advies om voor Duuk een andere school te zoeken. Een moeilijke keus volgt.

Doordat Duuk de eerste vier jaar van zijn leven geregeld koortsstuipen had – waarvoor hij met spoed met de ambulance naar het ziekenhuis moest – hielden zijn ouders hem dichtbij zich. “Duuk kon elk moment wegvallen en een epileptische aanval krijgen, dus een van ons hield hem altijd in de gaten”, legt zijn moeder Ellen uit.

Naar school

Gelukkig stoppen de koortsstuipen vlak voordat hij vier wordt en houdt hij er geen lichamelijke schade aan over. Duuk is blij dat hij eindelijk ook wat kan ondernemen en vriendjes kan maken op school. Toch heeft hij het moeilijk in groep een en in de klas zien ze dat zijn sociaal-emotionele ontwikkeling een beetje achterloopt op zijn leeftijdsgenoten. “Hij vond nieuwe dingen ontzettend spannend en school zit natuurlijk vol nieuwe dingen leren en nieuwe dingen doen. Hij werd vervolgens heel boos op zichzelf, omdat hij het zo spannend vond. Dan kreeg hij een woedebui en rende de klas uit”, omschrijft Ellen de situatie. “Hij ontwikkelde een extreme vorm van faalangst, doordat hij nooit de controle over zijn eigen lichaam had gehad.” Als de school moet sluiten vanwege de coronapandemie snapt Duuk niet dat hij niet naar school mag. Ellen: “Gelukkig zag juf hoe moeilijk hij het had en mocht hij drie dagen in de week naar school. Dat heeft hem goed gedaan. Maar het was natuurlijk niet echt een schooljaar waarin hij veel heeft geleerd.”

Observeren in de klas

Aan het einde van groep twee twijfelen zijn ouders of Duuk door moet naar groep drie. “Het zou een kleine klas worden met zestien leerlingen. En Duuk is slim genoeg”, vervolgt Ellen. “Hij was thuis ook al geïnteresseerd in lezen en schrijven, dus hij start in groep drie. We spreken de kerstvakantie af als ijkpunt.” Maar al voor de herfstvakantie geeft de school aan dat het niet gaat en ze willen hem in groep twee plaatsen. Ellen: “Daar waren wij het niet mee eens. Wij geloofden dat hij het wel kon als hij meer hulp zou krijgen bij zijn faalangst. Daarover hebben we op school heel wat gesprekken gevoerd.” Uiteindelijk komen twee orthopedagogen bij Duuk in de klas kijken en vinden verschillende onderzoeken plaats bij diagnostisch centrum KiECON en Accare. Zijn IQ blijkt gemiddeld tot hoog, maar zijn werkgeheugen relatief klein. Dat betekent dat je zijn ontwikkeling anders moet benaderen. “Ze adviseerden ons om voor Duuk een plekje te zoeken in het speciaal basisonderwijs of speciaal onderwijs. Dat was wel even slikken”, blikt Ellen terug. “Maar we hadden ook niet het vertrouwen dat het op de basisschool waar hij zat goed zou komen. En tuurlijk wil je het beste voor je kind. Dus we bezochten twee scholen om te horen wat ze Duuk konden bieden.”

Welke school past bij Duuk?

Het was niet makkelijk om een keus te maken. “We kregen niet te horen welke school bij hem paste, maar het advies zelf te kijken of wij speciaal onderwijs of speciaal basisonderwijs passend vonden.” Inmiddels zit Duuk alweer een tijdje op de Stapsteen, een school voor speciaal onderwijs. “Ik moet bekennen dat wij de stap naar speciaal onderwijs moeilijk vonden. Je hoort verhalen en hebt een beeld bij speciaal onderwijs. Past onze zoon daartussen? Wij waren sceptisch. Maar na drie weken zagen we een andere Duuk. Zo vrolijk. Hij had geen boze buien meer. Hij begon thuis te lezen en uit zichzelf te schrijven. Echt honderd procent als een blad omgeslagen, en dat puur door de intensieve begeleiding en het gehoord en gezien worden op de Stapsteen. Hij wordt op de juiste manier gestimuleerd en goed gedrag wordt beloond. Hij vaart daar goed op.”